Ondertussen in Odessa

Terwijl de wereld toekijkt wat er in de Oekraïne zal gebeuren, leven 100.000 jongeren in deze regio op straat. Wereldwijd neemt het aantal mensen dat overlijdt aan de gevolgen van aids af, maar onder deze jongeren neemt het toe. Wie zijn deze jongeren?


introductievideo
  • Met alle soorten problemen komen straatjongeren in aanraking met de hulpverleners. De uitdaging is om jongeren deze hulp te laten accepteren. Want door jarenlange problemen thuis en het harde leven op straat hebben deze kinderen inmiddels alle vertrouwen in de volwassenen om hen heen verloren.
  • Hulpverlener Ina Nik weet exact waar alle straatkinderen in Odessa rondhangen. Het is haar missie om ze allemaal te kennen en ze allemaal een nieuwe kans te bieden. Om ze te ontmoeten gaat ze s’avonds de straat op met een busje met hulpmiddelen (eten, medicijnen, condooms).
  • Pizza-avond in The Way Home! Eenmaal gewend aan een leven op straat is het lastig voor jongeren om nog in de structuur van een opvanghuis te leven. Daarom is het belangrijk om ervoor te zorgen dat ze al op jonge leeftijd worden opgevangen.
  • Aan de muur in The Way Home hangt een wand vol met foto’s. Ieder kind dat met The Way Home in aanraking komt, krijgt een gezicht en telt mee. The Way Home in Odessa is voor UNICEF hét voorbeeld van hoe je straatkinderen in de Oekraïne opvangt en ze een tweede kans in het leven biedt.
  • Oleg heeft een enorme wond en laat zich verzorgen in het hulpverlenersbusje. Hij heeft geen ouders meer en leeft op straat. De hulpverleners bieden hem een plek in het opvanghuis The Way Home, maar Oleg weet niet wat hij met het aanbod moet en kiest voor de straat.
  • Andrey samen met zijn zus. Deze foto is gemaakt in het voorjaar van 2012.  Andrey woont dan al bij The Way Home, zijn zus zwerft op straat en is verslaafd aan alcohol. Als we een half jaar later terugkomen, is de zus van Andrey overleden.

De vergeten inwoners van Oekraïne

Onder putdeksels, vochtige kruipkelders en in tenten groeiden ze op. Allemaal hebben ze hun eigen verhaal.

  • Andrey Gasnash

    Andrey is pas vijftien jaar en nu al getekend door het leven. Hij verloor al vroeg zijn vader. Zijn moeder en zus keken amper naar hem om. Zij hadden alleen oog voor alcohol. Die drankverslaving is zijn zus zelfs fataal geworden. Onlangs is zij op 21-jarige leeftijd overleden. Maar hoe treurig zijn verleden ook is, de toekomst ziet er voor Andrey goed uit. Bij The Way Home heeft hij een veilig thuis gevonden, het gaat goed op school en uiteindelijk wil hij naar de universiteit.

  • Andrey Naumenko

    Andrey leeft al jaren op straat. Hij heeft zijn ouders al zo lang geleden verloren, dat hij zich ze niet eens meer kan herinneren. Als wees woonde Andrey in internaten, maar telkens weer vluchtte hij de straat op. “Het goede van de straat is de vrijheid die ik heb. Niemand vertelt me wat ik moet doen.” Ina, maatschappelijk werker bij The Way Home, probeert Andrey naar het opvangcentrum te krijgen. Met hun steun zou hij zijn opleiding kunnen afmaken en meer kans hebben op een goede toekomst. Maar als hij opeens is verdwenen en zij sporen van drugs vindt, raakt zij ernstig bezorgd.

  • Anton Dimitriyev

    Sinds zijn achtste woont Anton in het opvangcentrum van The Way Home. Hij woont er vanaf het moment dat hij in het bos werd gevonden tussen volwassen verslaafde daklozen. Zijn moeder was een van hen. Zij woont nu in Odessa met haar nieuwe vriend en kijkt niet meer naar hem om. Hoewel hij haar erg mist, gaat het goed met Anton. Hij is de beste leerling van de klas, maar ondanks zijn goede cijfers is straks een diploma nog onzeker. Officieel is Anton Russisch en niet Oekraïens. Als hiervoor geen oplossing wordt gevonden, moet hij worden overgedragen aan de staat. Een treurig vooruitzicht.

  • Ina Nik

    Straatkinderen aan een betere toekomst helpen, dat is de missie van de zeer betrokken maatschappelijk werker Ina. Zij weet als geen ander dat je het zonder hulp niet redt om de neerwaartse spiraal te doorbreken. Zelf zwierf zij jaren door de straten van Odessa, was verslaafd aan drugs en belandde regelmatig in de gevangenis. “Ik raakte uiteindelijk alles kwijt: mijn huis, mijn zoon en mijn papieren. Gelukkig heeft The Way home mij er bovenop geholpen.”

  • Oleg Tuleybich

    Het lichaam van Oleg zit onder de littekens en snijwonden. De buitenkant weerspiegelt de binnenkant: hij is depressief en gaat langzaam kapot. Eigenlijk wil hij niet meer leven, zijn vermoedelijke zelfmoordpoging is gelukkig mislukt. De slagader op z’n onderarm heeft hij gemist, maar de wond bloedt nog hevig. Medewerkers van The Way Home zoeken hem elke dag op, bieden medische hulp en voedsel. Tegelijkertijd proberen zij zijn vertrouwen te winnen zodat hij meegaat naar het opvangcentrum. Daar zou Oleg de juiste zorg kunnen krijgen en eindelijk tot rust kunnen komen in een veilige omgeving.

  • Peter Gonchar

    ‘Ik ben hier gebracht als cadeau, ’ vertelt Peter. Een buurtbewoner heeft Peter bij het opvanghuis in Odessa, The Way Home, gebracht. Na het overlijden van Peters vader trouwde zijn moeder met de broer van zijn vader. Die dronk, stal en gaf van dat stelen de schuld aan Peter. Ook al vertelt Peter het triomfantelijk dat hij het bij The Way Home naar zijn zin heeft, het is ook moeilijk. Want om zijn problemen thuis te ontwijken zwierf Peter sinds zijn achtste op straat, en op straat zijn zijn vrienden en daar lonkt de vrijheid.

  • Vlad Eichwald

    Als het aan Vlad ligt, verhuist hij per direct naar het opvangcentrum van The Way Home. Als het aan zijn verslaafde moeder ligt, blijft haar zoon voor altijd voor haar zorgen. Het leven in de vochtige kelder is zo verstikkend dat Vlad zoveel mogelijk tijd op straat doorbrengt. Daar ontmoeten hulpverleners van The Way Home de jongen. Hij krijgt de mogelijkheid om in het opvangcentrum te komen wonen. Het is dé kans om in een gezonde omgeving verder op te groeien, zijn school af te maken en uiteindelijk zijn droom te verwezenlijken: automonteur worden. Gunt zijn moeder hem die kans?

    Achter de schermen

    In 2012 ontving UNICEF van de Nationale Postcode Loterij een extra bijdrage van ruim 2 miljoen euro om de vergeten straatkinderen in Oekraïne te helpen. Sinds die tijd volgen Lindy Laagewaard en beeldjournalist Daimon Xanthopoulos namens UNICEF zes straatkinderen, hun verhalen staan symbool voor alle vergeten straatkinderen.

    • Peter, Anton en Andrey mogen op het terrein van The Way Home - waar deze ex-straatkinderen nu wonen -even achter, in plaats van vóór de camera van Daimon Xanthopoulos plaatsnemen.
    • Andrey vertelt zijn verhaal aan UNICEF medewerker Lindy Laagewaard terwijl Daimon filmt.
    • Daimon en Lindy gaan samen met The Way Home mee op de nachtelijke zoektochten naar groepen straatkinderen. Want met name s’avonds en s’nachts lukt het om met deze groep jongeren in contact te komen en ze hulp te bieden.
    • Peter! Peter is altijd in voor een geintje. Maar achter deze vrolijke verschijning zit een schrijnend verhaal.
    • Renate Verbaan UNICEF ambassadeur, kwam in 2012 voor het eerst in aanraking met dit project. Hier zie je hoe ze onder de grond verdwijnt om met een groep straatkinderen te praten die leven onder dit putdeksel.

    Verken Odessa

    Odessa

    Odessa, de Oekraïense havenstad van de schrille contrasten tussen Prada, Gucci en mooie auto’s en de duizenden straatjongeren die leven onder de putdeksels van de stad. In deze stad bouwde UNICEF samen met hulpverleners het Odessamodel op. Een succesvol hulpsysteem voor jongeren.

    Renate en Peter

    UNICEF en de Nationale Postcode Loterij

    Dankzij de steun van de Nationale Postcode Loterij kan UNICEF de straatjongeren in Oekraïne opsporen en opvang bieden. In 2012 bezocht UNICEF ambassadeur Renate Verbaan dit project. ‘Ik ontmoette er onder meer Oleg, Anton en Peter. Ze vertelden me hun verhaal, vanaf dat moment laat het me niet meer los. Vanuit de overtuiging dat de verhalen van deze jongeren doorverteld moeten worden zijn we met ze in contact gebleven en hebben we deze website opgezet, ’aldus Renate Verbaan.

    In het voorjaar van 2014 zou Renate Verbaan terugkeren om de jongeren in Odessa weer te ontmoeten. Door de politieke onrust heeft deze reis niet plaatsgevonden. In 2015 hoopt UNICEF Nederland alsnog met een fotograaf terug te keren. Houd de website in de gaten.

    Close

    Opgenomen door Anoniem
    • Nieuwer bericht Oleg in de gevangenis 26/4/2013
    • Ouder bericht Oleg in de gevangenis 26/4/2013
    • Replay Bekijk deze video opnieuw